hé kennis!
je tilt me uit mijn huidige stoel
kalefatert me op
en zet me er weer in

zo reis ik van op een handig uitstekende steen
langs allerhande primitieve
eenvoudige stoelen
door naar een koninklijke troon
totdat ik ook dat heersen ontstijg
de zwaartekracht van binnenuit begrijp
en licht word

hoe we botsen
ondanks de rede
met de rede
ondanks het weten
met het weten
uit wat dit weefsel
dit zijn
dit heden
is opgebouwd

hoe pijn te herbergen
oud als de bergen
liggend en stil soms
en dan de aardverschuiving
omdat aardplaten
niet onwrikbaar zijn

zo wervelt in ons bestaan
de oudheid van het heelal
in een kolom van centraal georganiseerd leven
de kracht van een oerknal
in goede banen leidend

ik leef niet in een luchtkasteel
van wat zou kunnen
ik leef in dit aardse zoeken
dit woelen in aarde
dit wroeten naar
dat wat leven geeft
mijn dromen stranden op oevers
van DNA en verleden
en maken mijn heden
tot nu