Het innerlijke huis verruimen. Met deze uitnodiging uit de Tibetaanse meditatie-traditie, oefende ik onlangs tijdens een stilteretraite. Het innerlijke huis verruimen tijdens het formele mediteren: zittend, stappend, yoga beoefenend. Ook informeel: tijdens het eten, het denken, het zwemmen in de rivier, het tanden poetsen, het schoonmaken.

Ook na de retraite bleven deze woorden me uitnodigen om binnenin mij ruimte te maken. Ruimte voor nieuwsgierigheid en verwondering, te midden van het dagelijkse leven, om te rusten in niet weten soms, om de vraag te stellen: wat is dit werkelijk? 

Het innerlijke huis verruimen wanneer het spannend en pittig wordt, wanneer de wereld op zoveel plaatsen in brand staat, wanneer vloedgolven hele dorpen van de kaart vegen en oorlogen verder woeden. Het innerlijke huis verruimen te midden van de onmacht, de angst en het verlangen naar vrede en harmonie. 

Doordat ons vermogen om aanwezig te zijn bij wat zich aandient groeit, kunnen we vrijer worden van blinde reactiviteit. Zo blijven we kalm wanneer ons kind overstuur is, zwijgen we daar waar we vroeger kwetsende woorden spraken, zijn we meer beschikbaar voor ontmoetingen op ons pad en zien we de hand die vragend uitreikt. Zo groeit vrede.

Hoe weids dit innerlijke huis te verruimen is? Dat is aan elk van ons om te ontdekken. Ons leven is het experiment. 

Regelmatig mediteren en yoga beoefenen zijn als onzichtbare handen die de muren van ons innerlijke huis vriendelijk doch krachtig bewerken, zodat de kamers van inzicht, compassie en wijsheid ruimer worden. Zo kunnen we er eenvoudigweg meer zijn voor elkaar, voor de wereld en haar vele noden.